غمی غمناک

عزیز جفا کار،به بطلمیوس سوگند که نبروی عشقت کسر عمرم را معکوس نموده و به خرمن هستیم آتش زده. انگار عمرم تابع وفای توست.قامت رعنابم از هجرت منحنی شده و تیر عشقت همچو برداری که موازی آرزوهایم تغییر مکان داده باشد؛شلجمی قلبم را ناقص ساخته است. شبهای فراق که با حرکتی تناوبی تکرار می شوند چنان نهیفم ساخته که هرگاه به مزدوج خود در آیینه می نگرم خیال می کنم که از زیر رادیکال بیرونم آورده اند.در دایره عشقت اسیرم و مرکزی نمی یابم که آنی فارغ از خیال تو معادله n مجهولی زندگیم را حل کنم....

دوش فیثاغورث را در خواب دیدم که از وجود سرگشته ام مشتق می گرفت؛خدا ؛خدا می کردم که ریشه ای نیابد تا همیشه سیر صعودی بسوی تو پیدا کنم.ناگهان خیال  کردم که تابع نیستم ،چون این سخن را با وی در میان نهادم فرجه لبهایش را به مسطحه 90 درجه از هم به خنده ای جنون آمیز گشود و گفت:ای حیران وادی سینوس عشق ،مگر نمی دانی که پرانتز وجودت بستگی مستقیم به تغییرات دل معشوق دارد؟...از بی خبری خویش عذر خواسته و از حضرتش بخشایش طلبیدم.

 هر شب چون سطح مستوی بستر پلکهایم به هم مماس می شوند و حدی به بی نهایت می یابم تو را می بیم که با زیبایی ونوس بتوی بسویم میل داری و زمانی که شکل +پیدا می کنم و دستهایم را برای در آغوش کشیدنت می گشایم درمی یابم که سختی های آرزوی من و وصال تو نقطه برخوردی ندارند. آنگاه که بر محور تانژانت نا امیدی سرگردانم ،حاصل عشقت برایم مبداء امید است و زمانی که از کسینوسهای وفایت فاکتور می گیرم از گوشه کروشه رخسارت چشمکی دلفریب به وفایی مجهول ومقطع نویدم می دهی.اوه!دلدار بی وفا زمانی که اپسیلن های وعده های تو را در بی نهایت های امید خود ضرب می کنم و از بی وفایی و جفاهای به تعداد نا محدودت انتگرال می گیرم باز هم خوشحال هستم،چون حدی دارد و جهت باقیمانده هنوز مثبت است.بنا براین بر خود حق میدهم که این امید را داشته باشم که روزی فرا رسد که من با فشاری برابر   کیلو گرم در آغوش بفشارم وبوسه ای به شدت    گوس از منحنی رخسارت بردارم.لابد از مرورمجموع این آروزوها بیضی چهره ات با خده ای تمسخر آمیز به دایره میگراید و می گویی:تصور تحقق این آرزو ها همچون تصور وجود بینهایت برای سینوس است وئ شب چنین خیالی را صبحی از امید انتظار نمی کشد... ولی اگر می دانستی که من دریایی از اشک به حدود آسمانها و به عمق دریاها برای دوران فراغت مهیا کرده ام چنین خیالی نمی کردی...آخ دلدارم....زمانی که درمی یابم که صورت کسر وصالت صفر شده و امید من برابر هیچ خواهد بود ،طره های اشکبا تصاعدی هندسی به انحنای گونه ام نزول می کندو عقربه آمپر سنج قلبم برای گذشتن از درجه 100 به نوسان در می آید.اما امیدوارم که جدول جفایت غلط باشد که پارامتر دل هوس بازت همیشه ثابت نیست،اما افسوس حتی با حساب احتمالات هم امید وصالت از محالات است و در افق اندیشه هایت اصلا اثری از وفا وجود ندارد....راستی اگر این حرفها باب طبعت نیست و در کسر وجودت صدق نمی کند،اجازه بده سخن از چیز های دیگری بر زبان آورم.ولی این را هم بدان که در هر حال جفا کاری...چه زمانی که قدرت خیالم با هزار بدبختی بین مقادیر امید و وصالت علامت مساوی یا حداقل تقریب می زند با شیوه ای عاشق کش مخالفش می سازی .اوه!نکند مهرت را در دل من به تنزیل گذاشته ای وخود هر لحظه به حساب حدودش می رسی.اگر این فکر را داری بهتر است بدانی که قلب من سرمایه ای از مهر و محبت به به حجم میلیونها کیلومتر مربع برایت تهیه دیده وتمام دلم بدون حتی یک اپسیلن بیش و کم در اختیار توست.هر زمانی که دستم برای رقم زدن سینوس به جنبش در می آید،آرزو میکنم که بجای   u  ، i   بگذارم و درخشندگی خورشید بامداد امید هایم را در وجود این سه حرف پیدا کنم.عزیزم بیا و بیش از این با نوک گونیای هجرت به دنیای وجودم آسیب نرسان و از دایره سرگردانی به همگرایی امیدی انتقالم ده که اقلا مجانبی به نجات داشته باشم.شاید ندانی که هر قدر زاویه جفایت گشوده تر گردد،کسینوس شادی من سیری نزولی به سوی صفر پیدا میکند.

دیگر بیش از ین به فرمول وجودت دست نمی برم ولی امیدوارم تاس بزرگ دل سنگت به من نرم گرددو بیش از این محتاجم نسازد که درلگاریتم اندیشه بدنبال اندازه تقریبی وفایت نگردم.

در انتظار طلوع صبح امید و آرزوها ....خداحافظ